تست Pull Out بتن چیست و چگونه انجام می شود؟
دسترسی سریع به محتوای این مطلب
تست Pull Out بتن یکی از روش های ارزیابی مقاومت بتن سخت شده در محل سازه است که با اندازه گیری نیروی لازم برای بیرون کشیدن یک قطعه فلزی مدفون، اطلاعات ارزشمندی درباره کیفیت و مقاومت بتن ارائه می دهد. در این آزمایش، نیروی کششی کنترل شده به اینسرت فولادی وارد می شود و رفتار بتن در ناحیه اطراف آن مورد بررسی قرار می گیرد. این روش به مهندسان امکان می دهد بدون برداشت نمونه حجیم از سازه، وضعیت مقاومت موضعی بتن را ارزیابی کنند. نتایج آزمایش به ویژه در کنترل کیفیت بتن ریزی، بررسی مقاومت اولیه و تصمیم گیری درباره ادامه عملیات اجرایی اهمیت دارد. همچنین، در پروژه های عمرانی که هزینه مصالح و قیمت آهن امروز بر بودجه تاثیر می گذارد، تشخیص به موقع ضعف بتن می تواند از تعمیرات پرهزینه و اتلاف منابع جلوگیری کند. در ادامه، تجهیزات، مراحل انجام، کاربردها و روش تفسیر نتایج این آزمایش را بررسی می کنیم.
آزمایش بیرون کشیدگی بتن چیست؟
آزمایش بیرون کشیدگی بتن (Concrete Pull-Out Test) یک روش نیمه مخرب برای ارزیابی مقاومت موضعی بتن سخت شده است که بر اساس اندازه گیری نیروی لازم برای خارج کردن یک اینسرت فلزی از داخل بتن انجام می شود. در این روش، قطعه فلزی دارای سر بزرگ شده در عمق مشخصی از بتن قرار می گیرد و جک کششی با تکیه بر یک حلقه واکنش سطحی، نیروی محوری به آن وارد می کند. با افزایش بار، تنش های فشاری و برشی پیچیده ای در حجم بتن میان سر اینسرت و حلقه تکیه گاهی ایجاد می شود. در صورت ادامه بارگذاری تا شکست، معمولا بخشی از بتن به شکل مخروط ناقص از سازه جدا می شود. مقدار بیشینه نیروی ثبت شده، شاخص مقاومت بیرون کشیدگی است و به تنهایی مقاومت فشاری بتن را نشان نمی دهد. استاندارد ASTM C900 روش انجام این آزمون را برای اینسرت های کارگذاشته شده هنگام بتن ریزی و اینسرت های نصب شده پس از سخت شدن بتن تشریح می کند.
مبنای مهندسی آزمایش Pull Out بتن وجود رابطه تجربی میان نیروی بیرون کشیدگی و مقاومت فشاری بتن در یک سیستم آزمایشی مشخص است. این رابطه باید با استفاده از داده های آزمایشگاهی و نمونه های دارای طرح اختلاط مناسب تعیین شود. برخلاف آزمایش مقاومت فشاری بتن که در آن نمونه تحت بار فشاری محوری تا شکست قرار می گیرد، در روش بیرون کشیدگی، مقاومت حجم محدودی از بتن در برابر میدان تنش سه بعدی اندازه گیری می شود. بنابراین، مقدار بار بیرون کشیدگی را نمی توان با تقسیم ساده بر سطح اینسرت به مقاومت فشاری استاندارد تبدیل کرد. ابعاد سر اینسرت، عمق نصب، قطر حلقه واکنش و ویژگی های سنگدانه بر رابطه همبستگی تاثیر دارند. همچنین، این آزمون نباید با آزمایش کشش مستقیم میلگرد، کنترل مقاومت چسب کاشت بولت یا آزمون ظرفیت مهارهای مکانیکی اشتباه گرفته شود؛ زیرا مکانیسم شکست آنها یکسان نیست.
تست بیرون کشیدگی بتن چه کاربردی دارد؟
مهم ترین کاربرد تست پول اوت بتن، تخمین مقاومت بتن در محل اجرا و کنترل دستیابی آن به سطح مقاومت مورد نیاز برای مراحل بعدی پروژه است. در ساختمان های بتن آرمه، مقاومت واقعی بتن ممکن است به دلیل تفاوت شرایط عمل آوری، تراکم، دما و رطوبت با مقاومت نمونه های نگهداری شده در آزمایشگاه متفاوت باشد. مهندس ناظر می تواند با استفاده از رابطه همبستگی معتبر، نتایج بیرون کشیدگی را برای بررسی آمادگی بتن جهت باز کردن قالب ها، برداشتن شمع های موقت یا شروع عملیات پس کشیدگی ارزیابی کند. این موضوع به ویژه در پروژه هایی اهمیت دارد که برنامه اجرایی فشرده دارند و تصمیم گیری زودهنگام باید بر پایه داده های اندازه گیری شده انجام شود. همچنین، این آزمون برای بررسی یکنواختی نسبی مقاومت بتن در نواحی مختلف یک عضو سازه ای کاربرد دارد و می تواند نقاط مشکوک به ضعف موضعی را مشخص کند.
یکی دیگر از کاربردهای این روش، بررسی کیفیت بتن سازه های موجود هنگام ارزیابی فنی، تغییر کاربری یا رسیدگی به نتایج نامنطبق کنترل کیفیت است. در شرایطی که اطلاعات آزمایشگاهی اولیه کافی نباشد، نتایج بیرون کشیدگی می توانند بخشی از برنامه جامع ارزیابی مقاومت باشند. در آزمایش نمونه مکعبی بتن و استوانه ای، مقاومت نمونه هایی با هندسه و شرایط آزمایش استاندارد اندازه گیری می شود، اما نتیجه آنها لزوما معرف تمام نواحی بتن اجرا شده در سازه نیست. آزمایش بیرون کشیدگی این فاصله اطلاعاتی را با ارزیابی مقاومت موضعی کاهش می دهد. با این حال، نتایج باید در کنار سوابق بتن ریزی، شرایط عمل آوری، مشخصات مصالح و سایر آزمایش های کنترل کیفیت تحلیل شوند. این روش برای شناسایی مستقیم ظرفیت باربری کل ساختمان یا تعیین مستقل ایمنی سازه کافی نیست و باید در چارچوب برنامه ارزیابی مهندسی مورد استفاده قرار گیرد.
تجهیزات مورد نیاز برای تست Pull Out بتن
اجرای دقیق آزمایش به مجموعه ای از تجهیزات مکانیکی و ابزارهای اندازه گیری کالیبره شده نیاز دارد. مهم ترین وسیله، جک کششی هیدرولیکی یا الکترومکانیکی است که بتواند نیروی محوری را به صورت تدریجی و کنترل شده اعمال کند. این جک به سیستم اندازه گیری نیرو شامل حسگر بار (Load Cell) یا فشارسنج کالیبره شده مجهز می شود. حلقه واکنش (Bearing Ring) نیز روی سطح بتن قرار می گیرد و نیروی فشاری ناشی از عملکرد جک را به ناحیه مشخصی منتقل می کند. شکل و ابعاد این حلقه باید با سیستم آزمایش و استاندارد مورد استفاده مطابقت داشته باشد. قطعه اصلی دیگر، اینسرت فلزی با سر بزرگ شده است که نیرو را به بتن اطراف انتقال می دهد. اتصال کششی، آداپتورها و تجهیزات نگهدارنده نیز باید با ظرفیت دستگاه و هندسه اینسرت هماهنگ باشند تا از ایجاد بار خارج از محور جلوگیری شود.
تجهیزات آماده سازی محل آزمایش به نوع اینسرت بستگی دارند. در روش نصب پس از سخت شدن بتن، معمولا به دستگاه دریل مناسب، ابزار ایجاد حفره با هندسه مشخص، عمق سنج و وسایل پاکسازی نیاز است. در روش اینسرت کارگذاشته شده هنگام بتن ریزی، موقعیت قطعه باید از قبل در قالب مشخص شده باشد. برای شناسایی محل میلگردها می توان از اسکنر آرماتور یا دستگاه پوشش سنج استفاده کرد. همچنین، ابزارهای اندازه گیری ابعاد، وسایل ثبت داده، تجهیزات ایمنی و ابزار ترمیم سطح بتن مورد نیاز هستند. تست کرگیری بتن در مقایسه با این روش به دستگاه مغزه گیر، مته الماسه و تجهیزات آماده سازی مغزه نیاز دارد و حجم بیشتری از بتن را جدا می کند. به همین دلیل، انتخاب تجهیزات باید با توجه به هدف آزمایش، میزان آسیب قابل قبول و دقت مورد انتظار انجام شود.
مراحل انجام تست بیرون کشیدگی بتن چگونه است؟
اجرای تست بیرون کشیدگی بتن باید مطابق یک دستورالعمل مشخص انجام شود تا نتایج نقاط مختلف قابل مقایسه باشند. مهم ترین موضوع، حفظ شرایط هندسی یکسان و اعمال نیروی محوری بدون ایجاد تنش های اضافی است. همچنین، لازم است وضعیت بتن و موقعیت آرماتورها پیش از شروع بررسی شود. مراحل اصلی این آزمایش در ادامه توضیح داده شده اند.
آماده سازی محل آزمایش
اولین مرحله، انتخاب نقاط مناسب روی عضو بتنی و بررسی شرایط سطح است. محل آزمایش باید نماینده ناحیه مورد ارزیابی باشد و فاصله کافی از لبه آزاد، ترک های قابل مشاهده، حفره ها و نواحی دارای تراکم بالای میلگرد داشته باشد. انتخاب فاصله ها باید بر اساس نوع دستگاه و الزامات استاندارد انجام شود. همچنین، وجود لایه های سست، دوغاب سطحی یا آلودگی ممکن است بر استقرار حلقه واکنش تاثیر بگذارد. در صورت نیاز، سطح بتن با روش مکانیکی مناسب هموار می شود؛ البته نباید با برداشت بیش از حد، هندسه ناحیه آزمایش تغییر کند. پیش از نصب تجهیزات، محل میلگردها با دستگاه مناسب شناسایی می شود تا عملیات سوراخ کاری باعث آسیب به آرماتور نشود. شماره نقطه، موقعیت روی عضو، سن بتن، دمای محیط و وضعیت ظاهری سطح نیز باید ثبت شوند. این اطلاعات هنگام بررسی نتایج غیرعادی و مقایسه نقاط مختلف اهمیت دارند.
نصب یا آماده سازی اینسرت
اینسرت مورد استفاده می تواند پیش از بتن ریزی در قالب نصب شده یا پس از سخت شدن بتن در محل مورد نظر قرار گیرد. در روش Cast-In، قطعه فلزی دارای سر بزرگ شده در عمق مشخص تثبیت می شود و بتن تازه اطراف آن را فرا می گیرد. محل نصب باید به گونه ای انتخاب شود که تراکم بتن اطراف اینسرت به صورت صحیح انجام شود. در روش Post-Installed، ابتدا حفره ای با ابعاد کنترل شده در بتن ایجاد می شود و قطعه مخصوص مطابق دستورالعمل سیستم آزمایشی نصب می شود. نوع اینسرت، عمق قرارگیری و ابعاد ناحیه باربر باید با رابطه همبستگی انتخاب شده سازگار باشند. استفاده از بولت معمولی یا مهار شیمیایی به جای اینسرت استاندارد، بدون تایید یکسان بودن مکانیسم شکست، قابل قبول نیست. پس از نصب، راستای محور اینسرت بررسی می شود تا هنگام اعمال بار، نیرو به صورت محوری منتقل شود.
اعمال نیروی کششی
پس از آماده شدن اینسرت، حلقه واکنش روی سطح بتن قرار می گیرد و جک کششی به قطعه فلزی متصل می شود. دستگاه باید به گونه ای تنظیم شود که محور بارگذاری با محور اینسرت منطبق باشد؛ زیرا خروج از مرکزیت می تواند تنش های خمشی ناخواسته ایجاد کند. سپس نیروی کششی با نرخ کنترل شده و مطابق دستورالعمل استاندارد افزایش پیدا می کند. در این مرحله، جک نیروی بیرون کشیدن را به اینسرت وارد می کند و حلقه واکنش نیروی مخالف را به سطح بتن انتقال می دهد. در نتیجه، ناحیه ای از بتن میان سر اینسرت و حلقه تحت میدان تنش پیچیده قرار می گیرد. سرعت بارگذاری باید به اندازه ای باشد که اثرات ضربه ای و تغییرات ناگهانی نیرو به حداقل برسند. اپراتور نباید در امتداد مسیر احتمالی پرتاب قطعات قرار گیرد و محدوده آزمایش باید از نظر ایمنی کنترل شود.
ثبت نیروی بیرون کشیدگی
در طول بارگذاری، نیروی وارد شده توسط حسگر دستگاه اندازه گیری و ثبت می شود. اگر هدف تعیین مقاومت بیرون کشیدگی باشد، آزمایش تا رسیدن به بیشینه بار و وقوع شکست مشخص ادامه پیدا می کند. مقدار بیشینه نیروی ثبت شده معمولا با نماد Fmax نشان داده می شود و واحد آن نیوتن یا کیلونیوتن است. در بعضی برنامه های کنترل کیفیت، به جای ایجاد شکست کامل، نیروی مشخصی اعمال می شود تا دستیابی بتن به حداقل مقاومت مورد نیاز بررسی شود. این روش آزمون اثبات بار است و نباید نتیجه آن با بار نهایی شکست یکسان تلقی شود. هنگام ثبت اطلاعات، لازم است نوع دستگاه، مشخصات اینسرت، تاریخ کالیبراسیون و نحوه افزایش بار نیز مشخص باشند. توقف ناگهانی ناشی از لغزش اتصال یا خرابی تجهیزات، نتیجه معتبر مقاومت بتن محسوب نمی شود و باید علت آن بررسی شود.
ثبت و بررسی نتیجه آزمایش
پس از پایان بارگذاری، وضعیت سطح و شکل شکست بتن بررسی می شود. در آزمایش استاندارد تا شکست، معمولا قطعه ای از بتن به شکل مخروط ناقص از اطراف اینسرت جدا می شود. اگر شکست به صورت لغزش اینسرت، گسیختگی اتصال فلزی یا خرابی غیرمعمول رخ دهد، باید اعتبار نتیجه با توجه به دستورالعمل آزمایش ارزیابی شود. سپس مقدار نیروی نهایی، موقعیت نقطه و مشخصات شکست در فرم ثبت داده وارد می شود. نتایج نقاط مختلف با یکدیگر مقایسه می شوند تا پراکندگی احتمالی مقاومت مشخص شود. در صورت وجود رابطه همبستگی معتبر، نیروی اندازه گیری شده به مقدار تخمینی مقاومت فشاری تبدیل می شود. همچنین، محل آسیب دیده باید با مصالح ترمیمی مناسب بازسازی شود تا دوام و پوشش حفاظتی عضو بتنی تحت تاثیر قرار نگیرد. گزارش نهایی باید شامل داده های خام، نتایج محاسبه شده و محدودیت های روش باشد.
نتایج آزمایش بیرون کشیدگی بتن چگونه تفسیر می شود؟
تفسیر نتایج آزمایش بر پایه ارتباط میان نیروی بیشینه بیرون کشیدگی و مقاومت بتن انجام می شود. مقدار ثبت شده در دستگاه، شاخص مقاومت موضعی بتن در ناحیه تاثیر اینسرت است و مستقیما معادل مقاومت فشاری استاندارد نیست. برای تخمین مقاومت فشاری، باید منحنی همبستگی (Correlation Curve) مناسب سیستم آزمایش در دسترس باشد. این منحنی از مقایسه نتایج بیرون کشیدگی با نتایج فشاری نمونه های متناظر به دست می آید. رابطه می تواند به صورت خطی یا غیرخطی تعریف شود و ضرایب آن به نوع بتن، هندسه اینسرت و دستگاه وابسته هستند. برای مثال، اگر در یک پروژه نیروی نهایی ۳۰ کیلونیوتن ثبت شود، نمی توان بدون منحنی کالیبراسیون نتیجه گرفت که مقاومت بتن مقدار مشخصی بر حسب مگاپاسکال است. استفاده از یک ضریب تبدیل ثابت برای تمام طرح های اختلاط نیز مبنای علمی قابل اعتمادی ندارد.
در تحلیل مجموعه داده ها، پراکندگی نتایج اهمیت زیادی دارد. اختلاف قابل توجه میان نقاط ممکن است ناشی از تراکم نامناسب بتن، تفاوت رطوبت، تغییرات موضعی مصالح یا خطای اجرایی باشد. بنابراین، قبل از محاسبه میانگین باید داده های مشکوک و شرایط شکست بررسی شوند. برای تخمین مقاومت مشخصه یا تصمیم گیری درباره پذیرش بتن نیز لازم است روش آماری متناسب با تعداد آزمایش ها و سطح اطمینان مورد نظر انتخاب شود. رابطه همبستگی باید محدوده مقاومت مورد بررسی را پوشش دهد و استفاده از آن خارج از دامنه کالیبراسیون می تواند خطای قابل توجهی ایجاد کند. همچنین، مقاومت بتن در قسمت های بالایی یک عضو بتن ریزی شده ممکن است با نواحی پایین تر تفاوت داشته باشد. به همین دلیل، محل آزمایش و جهت بتن ریزی نیز باید هنگام تفسیر نتایج در نظر گرفته شوند.
چه عواملی بر دقت تست Pull Out بتن تاثیر می گذارند؟
دقت این آزمایش تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل هندسی، مصالحی و اجرایی قرار دارد. حتی در صورت استفاده از دستگاه کالیبره شده، تفاوت شرایط نصب اینسرت یا تغییر مشخصات بتن می تواند باعث پراکندگی نتایج شود. از این رو، کنترل متغیرهای موثر برای دستیابی به داده های معتبر ضروری است. مهم ترین عوامل عبارت اند از:
- نوع و مقاومت سنگدانه های بتن
- حداکثر اندازه اسمی سنگدانه
- نسبت آب به مواد سیمانی
- سن بتن هنگام آزمایش
- شرایط عمل آوری و میزان رطوبت بتن
- عمق قرارگیری اینسرت فلزی
- قطر و هندسه سر اینسرت
- ابعاد حلقه واکنش
- فاصله نقطه آزمایش از لبه های آزاد
- فاصله میان نقاط آزمایش
- موقعیت آرماتورها در ناحیه شکست
- میزان تراکم و یکنواختی بتن
- وجود ترک یا حفره در محل آزمایش
- دقت هم محوری جک و اینسرت
- نرخ افزایش نیروی کششی
- وضعیت کالیبراسیون دستگاه
- کیفیت آماده سازی سطح
- محل نمونه برداری نسبت به ارتفاع عضو
- نوع رابطه همبستگی مورد استفاده
- تعداد و پراکندگی نقاط اندازه گیری
مزایا و معایب تست Pull Out بتن
آزمایش بیرون کشیدگی از نظر سرعت دستیابی به اطلاعات مقاومت در محل، روشی کاربردی محسوب می شود؛ با این حال، محدودیت های هندسی و نیاز به کالیبراسیون مناسب باعث می شوند نتایج آن با احتیاط تفسیر شوند. انتخاب این روش باید بر اساس اهمیت عضو سازه ای، میزان آسیب قابل قبول و هدف برنامه کنترل کیفیت انجام شود. مهم ترین مزایا و معایب عبارت اند از:
مزایای تست Pull Out بتن
- امکان ارزیابی مقاومت بتن در محل سازه
- سرعت مناسب انجام آزمایش
- قابلیت تخمین مقاومت فشاری با رابطه معتبر
- امکان کنترل مقاومت بتن در سنین اولیه
- کاهش نیاز به برداشت نمونه های حجیم
- مناسب برای بررسی یکنواختی نسبی بتن
- کاربرد در تصمیم گیری درباره باز کردن قالب
- امکان استفاده روی سازه های موجود
- اندازه گیری مستقیم نیروی مکانیکی
- قابلیت کنترل نقاط مشخص از عضو سازه ای
- امکان استفاده در برنامه های کنترل کیفیت دوره ای
معایب تست Pull Out بتن
- ایجاد آسیب موضعی در سطح بتن
- نیاز به ترمیم محل آزمایش
- وابستگی نتایج به رابطه همبستگی
- تاثیر هندسه اینسرت بر نیروی نهایی
- حساسیت به محل قرارگیری میلگردها
- محدودیت اجرا در نواحی نزدیک لبه
- احتمال پراکندگی نتایج در بتن ناهمگن
- نیاز به اپراتور آموزش دیده
- ضرورت کالیبراسیون تجهیزات
- احتمال ایجاد خطا بر اثر نصب نامناسب اینسرت
- محدودیت تعمیم نتایج موضعی به کل سازه
هنگام انجام آزمایش بیرون کشیدگی بتن به چه نکاتی توجه کنیم؟
برای افزایش قابلیت اعتماد نتایج، لازم است پیش از شروع آزمایش، هدف اندازه گیری و معیار پذیرش مشخص شود. همچنین، موقعیت نقاط، روش نصب اینسرت و شیوه ثبت اطلاعات باید در یک برنامه آزمایشگاهی مستند شوند. علاوه بر رعایت الزامات ASTM C900، شرایط خاص پروژه و حساسیت عضو سازه ای نیز باید مورد توجه قرار گیرند. نکات مثبت قابل اجرا و مواردی که باید از آنها جلوگیری شود، عبارت اند از:
اقدامات ضروری برای اجرای صحیح آزمایش
- استفاده از دستگاه دارای گواهی کالیبراسیون معتبر
- انتخاب نقاط نماینده ناحیه مورد بررسی
- شناسایی محل آرماتورها پیش از سوراخ کاری
- رعایت فاصله استاندارد از لبه ها
- استفاده از اینسرت متناسب با سیستم آزمایش
- کنترل عمق و هندسه محل نصب
- اعمال نیروی کششی در امتداد محور اینسرت
- ثبت دقیق حداکثر نیروی آزمایش
- بررسی شکل و مکانیسم شکست بتن
- استفاده از رابطه همبستگی تایید شده
- ثبت شرایط محیطی و سن بتن
- ترمیم محل آزمایش پس از اتمام کار
اشتباهات و مواردی که باید از آنها جلوگیری شود
- اجرای آزمایش روی بتن دارای ترک غیرعادی
- نصب اینسرت در مجاورت مستقیم میلگرد
- استفاده از دستگاه بدون کنترل کالیبراسیون
- اعمال بار ضربه ای یا خارج از محور
- انتخاب نقاط بسیار نزدیک به یکدیگر
- تغییر ابعاد حلقه واکنش بدون اصلاح کالیبراسیون
- استفاده از رابطه تجربی نامعتبر
- تبدیل مستقیم نیرو به مقاومت فشاری
- حذف نتایج نامطلوب بدون بررسی فنی
- انجام آزمایش بدون تجهیزات حفاظت فردی
- بی توجهی به محدودیت ضخامت عضو
- تعمیم نتیجه یک نقطه به تمام حجم بتن
تست Pull Out بتن یکی از روش های مهم ارزیابی مقاومت موضعی بتن سخت شده است که با اندازه گیری نیروی بیرون کشیدن اینسرت فلزی، اطلاعاتی درباره عملکرد بتن در محل سازه ارائه می دهد. این آزمون در کنترل کیفیت بتن ریزی، بررسی مقاومت اولیه، تصمیم گیری درباره برداشتن قالب ها و ارزیابی برخی سازه های موجود کاربرد دارد. با این حال، نیروی بیرون کشیدگی به تنهایی بیانگر مقاومت فشاری بتن نیست و تبدیل آن به مقاومت تخمینی به رابطه همبستگی معتبر نیاز دارد. دقت آزمایش نیز به هندسه تجهیزات، نحوه نصب اینسرت، شرایط بتن و کیفیت اجرای عملیات بستگی دارد. بنابراین، برای دستیابی به نتایج قابل اعتماد باید استانداردهای مربوط رعایت شوند و داده ها توسط متخصص آزمایشگاه و مهندس سازه تفسیر شوند. استفاده صحیح از این روش می تواند به شناسایی زودهنگام مشکلات بتن و تصمیم گیری فنی مطمئن تر کمک کند.
سوالات متداول
این آزمایش نیمه مخرب محسوب می شود؛ زیرا در صورت بارگذاری تا شکست، بخشی محدود از بتن اطراف اینسرت جدا می شود و به ترمیم نیاز دارد.
این آزمایش پس از سخت شدن بتن و در زمان مورد نیاز برای کنترل مقاومت اولیه، ادامه عملیات اجرایی یا ارزیابی سازه موجود انجام می شود.
بله، مقاومت فشاری بتن را می توان با استفاده از رابطه همبستگی تجربی معتبر تخمین زد، اما نیروی بیرون کشیدگی به تنهایی مقاومت فشاری نیست.
با افزایش سن و پیشرفت هیدراتاسیون سیمان، معمولا مقاومت بتن و نیروی بیرون کشیدگی افزایش می یابد، اما شدت این تغییر به طرح اختلاط و عمل آوری بستگی دارد.
بله، نوع، مقاومت، اندازه و توزیع سنگدانه ها بر مکانیسم شکست و رابطه میان نیروی بیرون کشیدگی و مقاومت فشاری تاثیر دارند.
تعداد نقاط ثابت و یکسانی برای همه پروژه ها وجود ندارد و باید بر اساس استاندارد، هدف ارزیابی، پراکندگی مقاومت و برنامه نمونه برداری تعیین شود.
